artikel

Stelling: ‘Exact vermelden uit welke landen de bestanddelen van een product komen is noodzakelijk’

Algemeen

In Groot-Brittannië is een hevig debat ontstaan over de herkomst van voedingsproducten. De aanleiding hiervoor vormde Iers varkensvlees dat besmet was met dioxine. Verwarring alom want veel Britse fabrieken verwerken Iers vlees. Op het etiket kwam dus te staan: produced in Britain, terwijl het vlees uit het buurland kwam. De Europese regels schrijven voor dat de laatste bewerking aan het product de herkomst bepaalt. De Britse overheid ziet dit anders en wil op het etiket exact aangeven wat het herkomstland van de bestanddelen is.

STELLING: Exact vermelden uit welke landen de bestanddelen van een product komen is noodzakelijk

a) Een goed idee. Consumenten hebben recht om te weten waar hun voeding vandaan komt.
b) Onzin. Het is de taak van de verwerker om goed te controleren of alle ingrediënten veilig zijn.
c) De uitvoering is praktisch onmogelijk en brengt te veel administratieve rompslomp met zich mee.
d) Anders, namelijk …
T. Aarsman van Buteressence kiest gedecideerd voor c.“Indien sprake is van één oorsprongsland lijkt het me logisch dit te vermelden. Als er echter sprake is van meerdere oorsprongslanden, bij bijvoorbeeld uit meerdere grondstoffen samengestelde producten, wordt dat nodeloos ingewikkeld en biedt het schijninformatie bij het niet in detail verklaren van de receptuursamenstelling. Binnen de EU is elke producent verplicht de voedselveiligheid van haar grondstoffen (stap terug in de keten), haar eigen verwerking en de voedselveiligheid van het product (een stap vooruit in de keten) te garanderen.” H. Romijn van Thai Trade Service B.V. sluit zich van harte bij Aarsman aan. “Dit wordt een zoekplaatje zonder eind met bovendien een enorm verlies aan flexibiliteit, omdat etiketten / verpakkingen nu eenmaal niet bij iedere batch aangepast kunnen worden. Tenzij natuurlijk geld geen enkele rol meer speelt, en een .. rozijnenbrood €100,- per stuk mag kosten.” De Consumentenbond kiest, niet verrassend, voor antwoord a. Woordvoerder Marcel van Beusekom: “ De consument heeft recht om te weten waar de grondstoffen vandaan komen. Bij de kwestie rond het Iers varkensvlees kregen mensen van de VWA en het Voedingscentrum het advies om geen Iers varkensvlees te consumeren. Dat bleek echter een lastig uitvoerbaar advies omdat de herkomst van de diverse grondstoffen – waarbij het dus ook kan gaan om Iers varkensvlees – niet op het etiket staat. Zou dat wel het geval zijn, dan wordt het ook voor bijvoorbeeld supermarktketens veel eenvoudiger. Zij weten dan bij een terugroepactie precies welke producten ze wel en niet uit de schappen moeten halen.” Romijn denkt dat de rekening van het vermelden van de herkomst van bestanddelen uiteindelijk op het bordje van de consument komt. “Alles kan, zelfs etiketten per stuk ontwerpen en be- / afdrukken. Maar wie draait op voor de kosten ? Uiteindelijk de consument.” De FNLI denkt dat verplichte herkomstetikettering zelfs misleidend kan zijn voor de consument. Directeur Philip den Ouden: “Veel grondstoffen worden uit allerlei delen van de wereld gehaald en veelal wisselt de herkomst gedurende en tussen de seizoenen. Tenslotte komen paprika’s niet gedurende het hele jaar uit het Westland. Bij verplichte vermelding van de herkomst houdt dat in dat het etiket vele malen per jaar moet worden gewijzigd. Dit kost natuurlijk veel geld, nog afgezien van de administratieve rompslomp. Voedselveiligheidconsultant Jan Henfling heeft hier een tip voor. “Dit kan worden opgelost door bedrijven uit te dagen (niet te verplichten) via een code op de verpakking een link te maken naar de site van de maker van het product waarop van alle ingrediënten (wellicht met uitzondering van additieven) van een specifiek product de herkomst staat vermeld. Zo kun je labels op verpakkingen kort houden, aan de huidige wet voldoen en toch de kritische consument tevreden stellen.”

Reageer op dit artikel