artikel

Verpakkingen en aansprakelijkheid

Algemeen

Verordening 1935/2004 EG over contactmaterialen vormt een belangrijke stap in de Europese harmonisatie van de eisen die aan verpakkingen voor voedingsmiddelen worden gesteld. Niet alleen technische aspecten, maar ook aansprakelijkheidsvragen veranderen daardoor. Wat merkt de producenten van verpakkingsmateriaal daarvan?

Vóór inwerkingtreding van Verordening 1935/2004 EG was de Europese verpakkingsregelgeving neergelegd in diverse Richtlijnen. EU-landen hadden de vrijheid om op nationaal niveau deze regelgeving zo uit te werken dat deze paste in de nationale wetgeving. Een verordening werkt echter rechtstreeks, waardoor nationale wetgeving in beginsel niet meer tot stand kan worden gebracht. Op grond van de nieuwe verordening kan de Europese Commissie nadere eisen stellen aan materialen en stoffen die in verpakkingen worden gebruikt. Als gevolg hiervan komt nationale regelgeving over bepaalde stoffen en materialen te vervallen zodra de Europese Commissie daarover regels heeft opgesteld. Tot nu toe is dat gedaan voor epoxyderivaten.

Afspraken
In de verordening is een traceerbaarheidverplichting opgenomen. Deze treedt in werking op 27 oktober 2006. Zowel de traceerbaarheidverplichting als de producteisen uit de verordening zijn van belang voor de positie van de producent van verpakkingsmaterialen ten opzichte van andere ketenpartijen en de consument.

Door de traceerbaarheidverplichting is het bijvoorbeeld noodzakelijk om goede afspraken met toeleveranciers en afnemers te maken over te verstrekken informatie. Ook zal in contracten moeten worden ingegaan op hoe de verantwoordelijkheden zijn verdeeld indien niet wordt voldaan aan de producteisen of traceerbaarheidverplichting. In het licht van traceerbaarheid kunnen goede afspraken behulpzaam zijn bij het kanaliseren van (product)aansprakelijkheid.

Aansprakelijk
Indien een consument schade leidt (zaakschade in de privé-sfeer, lichamelijk letsel of dood) als gevolg van een (gebrekkig) product, kan hij een producent aansprakelijk stellen voor de geleden schade. Onder producent wordt ook verstaan ‘de producent van een onderdeel van het eindproduct’. Met andere woorden: ook producenten van voedingsmiddelenverpakkingen kunnen – onder omstandigheden – aansprakelijk worden gehouden voor geleden schade.
Producenten van voedingsmiddelenverpakkingen realiseren zich dit over het algemeen niet. Een producent van voedingsmiddelenverpakkingen kan bijvoorbeeld aansprakelijk worden gesteld als een consument schade heeft geleden na het eten van vlees dat is verontreinigd met te hoge gehalten gevaarlijke stoffen die uit de verpakking zijn gemigreerd.

Voor een geldig beroep op productaansprakelijkheid moet de consument kunnen aantonen dat er sprake is van een gebrekkig product en dat er verband bestaat tussen de schade en het gebrekkige product. Kan deze dat niet, dan faalt het beroep op productaansprakelijkheid.

Indien de consument er wel in slaagt het verband aan te tonen tussen het gebrekkige product en de schade, dan zal de producent in beginsel die schade moeten vergoeden aan de consument. Meent de producent dat de oorzaak, ondanks de onderbouwde claim van een consument, elders ligt, dan zal de producent moeten bezien of hij de claim kan neerleggen bij de, in zijn ogen, schuldige partij. De aansprakelijk gestelde producent kan daarmee niet de consument belasten.

Gesteld kan worden dat de aansprakelijkheid voor producten nauw gerelateerd is aan de verwachtingen van consumenten. Deze mogen verwachten dat fabrikanten voldoen aan nieuwe regelgeving. Dat geldt ook voor regelgeving met betrekking tot verpakkingen. Waar niet aan de regelgeving wordt voldaan, liggen aansprakelijkheidsrisico’s op de loer.

Reageer op dit artikel