artikel

Virtuele 3D-wereld biedt kansen

Algemeen

De virtuele driedimensionale wereld Second Life spreekt tot de verbeelding, getuige de vele artikelen en tv-programma’s erover. Is het een hype of een communicatiemedium met een gouden toekomst? Wat betekent Second Life voor fabrikanten? VMT stapte binnen in deze wonderlijke fantasiewereld en ging op onderzoek uit.

Met een kleine plof en – eerlijk is eerlijk – de nodige vooroordelen land ik op Orientation Island. Ik sta op een bergtop en kijk uit over een azuurblauwe zee. In de verte hoor ik de golven ruisen, de wind gieren en de zeemeeuwen krijsen. Ik kijk om me heen met de cursor. Ik probeer netjes op en neer te lopen, wat nog niet meevalt. Met de optie ‘appearance’ onder aan het scherm kan ik mijn uiterlijk veranderen. Dun, dik en alles daar tussenin. Man of vrouw. Blauwe, bruine, grijze of groene ogen. Gympen of naaldhakken. Trui of topje. Spijkerbroek of mantelpakje. Ik ga voor een casual outfit met een spijkerbroek, topje en gympen. Immers, ik ben hier als ontdekkingsreiziger en niet als carrièrevrouw of seksbom.

Uitgestorven?
Het eiland is uitgestorven, althans zo lijkt het. Plotseling doemen er twee breedgeschouderde mannen achter mij op. Hoewel ze virtueel zijn, voel ik me toch eventjes bedreigd. Gelukkig niet voor lang. De ene stelt zich voor als Tony en begint via de chat met me te praten. “Where are you from”, vraagt hij. “I am from Brasil”, lieg ik, en gniffel inwendig. Ik vraag hem wat hij in Second Life (SL, voor de insiders) doet en wat hij er leuk aan vindt. “I don’t know, it just fascinates me.” De tweede spierbundel, Romeo, mengt zich ook in de conversatie. “I am just looking for fun and perhaps for a nice girlfriend”, lacht hij.

Tijd om te gaan. Met de functies ‘search’, de cursortoetsen en de ‘teleport’ (een soort tijdmachine) zijn alle locaties in deze driedimensionale wereld binnen een seconde bereikbaar. Tijdens mijn wereldreis kijk ik mijn ogen uit: van hippe nachtclub tot sjieke bank, van babywinkel tot surfspot – jazeker, met wuivende palmen, zonnende avatars en cocktailbars – en van popconcert tot Botanische tuin. Bij Eurorelais wandel ik door het vakantiehuisje dat ik in real life wil boeken en bij de Vrije Universiteit kom ik meer te weten over voorlichtingsdagen voor scholieren. Ook bedrijven als IBN en ABN Amro zijn van de partij. Grappig is de virtuele gemeenschap ‘0031’ met het dorpje Schoondamme, een uitgestrekt polderlandschap en een virtuele boerderij waar de gele paaskuikentjes naar je toe komen trippelen.

Nieuwe dimensie
Tijdens een bezoekje aan de SL-vestiging van Randstad uitzendbureau komt adviseur Koen Asbrink op me af. Hij vertelt me dat je er kunt solliciteren naar virtuele banen: “Zo hebben we een vacature van amber hostess bij de ABN Amro Bank openstaan. Hiermee kun je echte euro’s verdienen. Op termijn gaan we ook banen in real life aanbieden.” Bij Randstad nemen ze SL serieus, met continu een tot twee adviseurs ter plaatse. “Met Second Life voegen we een nieuwe dimensie toe aan het oriënteren op, het zoeken naar en het vinden van een baan”, legt Asbrink uit.

Enthousiast
Behalve Asbrink had ik ook Online Media Man van het jaar 2006 Stephan Fellinger tegen het lijf kunnen lopen in Second Life. Ik spreek hem echter in real life, aan de telefoon. Fellinger, interactief weblog-uitgever en adviseur nieuwe media, is enthousiast over het medium. Het biedt volgens hem veel mogelijkheden voor marketeers.

“Tools variëren van het sponsoren van virtuele popconcerten en het geven van gastcolleges op de universiteit tot het nabouwen van supermarkten waarbij je online onderzoek doet naar de looproute van klanten en naar de beste schappositie voor producten.” Andere mogelijkheden zijn virtueel vergaderen en het ontwikkelen van een virtuele bestelfunctie voor producten, die in real life bij de consument thuisbezorgd worden.”

Fellinger noemt een initiatief van schoenenfabrikant Adidas: “Second Life-bezoekers kunnen online hun eigen schoenen en kleding ontwerpen en zo deelnemen aan een wedstrijd. Op basis van het beste ontwerp wordt een kledinglijn ontworpen die in real life-winkels komt te hangen.” Dergelijke projecten zijn ook denkbaar voor bijvoorbeeld voedingsmiddelen.

Fellinger realiseert zich dat er fabrikanten zijn die geen brood zien in Second Life. “Het internet is als een ijsberg waarbij het grootste deel zich onder water afspeelt. Vooral voor de generaties ouder dan zestien jaar is het moeilijk de meerwaarde ervan te zien. Desondanks adviseer ik ondernemers onbevooroordeeld een bezoek te brengen en te kijken wat de mogelijkheden zijn. Belangrijk daarbij is het doel, en niet het middel centraal te stellen.”

Kinderschoenen
Hij beaamt dat Second Life in de kinderschoenen staat: “Second Life kent wereldwijd nog maar een paar miljoen bezoekers, de echte diehards op computergebied. Het duurt gemiddeld zes uur voordat een bezoeker een beetje doorheeft hoe hij moet navigeren, zoeken en communiceren en je hebt een fatsoenlijke computer nodig om het programma te draaien. Ook de zoekfuncties zijn nog niet optimaal, net zoals in de eerste levensjaren van internet. Ik verwacht dat dit snel gaat veranderen.”

Volgens Fellinger is Second Life allesbehalve een hype: “Driedimensionale werelden zijn straks niet meer weg te denken. Sony komt binnenkort ook met een driedimensionale wereld via haar Playstation Three. Virtuele werelden bieden mensen een extra manier om met elkaar te communiceren. Bovendien maakt de technologie grote sprongen voorwaarts en zullen mensen altijd de behoefte houden om te dromen.”

Verslingerd
Dat mag worden gezegd. Amper een week in Second Life zijn mijn vooroordelen behoorlijk geslonken. Eerlijk gezegd ben ik een beetje verslingerd geraakt aan deze levensechte fantasiewereld. De prachtige vergezichten, de kleurrijke bloementuinen, de ruisende golven, de mooie stranden, het ongecompliceerde contact met andere avatars, en niet in de laatste plaats mijn eigen perfecte, Braziliaanse zelf.

Reageer op dit artikel