artikel

Verpakking moet traceerbaar zijn

Algemeen

Al in de General Food Law is traceerbaarheid ingevoerd voor bedrijven die met voedsel werken. Verpakkingen en andere voedselcontactmaterialen zijn apart beschreven in de kaderverordening EG 1935/2004. Deze verordening werd 27 oktober 2006 van kracht. Onderzoek van de VWA leert dat voedselafvullende bedrijven vaak ten onrechte denken dat zij al aan deze eisen voldoen.

Er zijn vele definities van traceerbaarheid maar volgens artikel 2 van de kaderverordening voor verpakkingen EG 1935/2004 is traceerbaarheid ‘de mogelijkheid om een materiaal of voorwerp in alle stadia van de productie, verwerking en distributie te traceren en te volgen’. Behalve een beknopte beschrijving dat traceerbaarheid voor voedselcontactmaterialen moet worden uitgevoerd zoals vermeldt in artikel 17 van de verordening 1935/2004, laat de wetgever vrij hoe en tot op welk detailniveau dit moet worden ingevoerd.

Verplicht
In alle stadia van de keten – van granulaatproductie tot afvullen – is men verplicht de volgende gegevens van voedselcontactmaterialen en grondstoffen die nodig zijn om voedselcontactmaterialen te maken, beschikbaar te hebben:
– Naam en adres van de afnemer, aard van de aan hem geleverde producten (wat voor soort grondstof/product is geleverd, omvang, wat zijn de specificaties, et cetera).
– Naam en adres van de leverancier/product, aard van de aan hem geleverde producten.
– Datum van de transactie/aflevering.
– De traceerbaarheid moet beperkt blijven tot een stap terug (directe toeleveranciers) en een stap vooruit (directe afnemers).
– De gegevens moeten binnen vier uur kunnen worden overlegd aan de controlerende instanties (in Nederland is dit de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA)).
– De gegevens moeten beschikbaar zijn voor de levensduur van het eindproduct (dit kan onbekend en lang zijn).

Meer dan nodig
Bedrijven doen er verstandig aan meer gegevens te bewaren dan de wet strikt vereist. Dat geldt vooral de traceerbaarheid van de productie van (grondstoffen/halffabrikaten van) voedselcontactmaterialen binnen een bedrijf. Het volgende voorbeeld maakt dit duidelijk.

Stel dat blijkt dat een batch PET-granulaat vervuild is geweest en het bedrijf kan niet traceren welke batches met deze vervuilde grondstof zijn geproduceerd. In dat geval zal men een recall moeten uitvoeren van alle trays die zijn geproduceerd na de levering van deze batch. Als deze verpakkingsmaterialen inmiddels zijn afgevuld, loopt de producent het risico dat deze producten uit de schappen moeten worden gehaald.. Met andere woorden: hoe meer informatie men heeft, hoe kleiner de risico’s worden. Circa 70% van de bedrijven heeft een systeem van interne tracering, zo blijkt uit onderzoek van de VWA.

Vermenging
Het intern kunnen traceren in welke eindproducten de grondstoffen zijn terecht gekomen (en vice versa), kan ingewikkelder zijn dan op het eerste gezicht lijkt. Denk bijvoorbeeld aan het vermengen van grondstoffen voor de productie van verpakkingen (vloeistoffen als antistatica, granulaat in silo’s), en het zorgdragen dat grondstoffen, halffabrikaten en eindproducten op een eenduidige manier te herkennen zijn (zowel op de producten zelf als in het administratieve gedeelte).

Gepasseerd
De datum van 27 oktober 2006 is inmiddels gepasseerd. De komende tijd zal blijken in hoeverre de traceerbaarheid is ingevoerd bij verschillende bedrijven in de administratieve systemen en hoe de Voedsel en Waren Autoriteit deze wetgeving zal handhaven. Recentelijk bleek tijdens een pilot van de VWA dat 50% van de deelnemende bedrijven minstens een van de verplichte onderdelen niet op de juiste wijze registreert.

Reageer op dit artikel