artikel

Gesuikerde veenbessen

Algemeen

Veenbessen, of cranberry’s, zijn bijzonder nuttige vruchten. Ze hebben een hoog gehalte aan vitamine C en andere geneeskrachtige zuren, een hoge decoratieve waarde en aantrekkelijke smaakcomponenten.

De onbewerkte vrucht heeft echter een wat wrange, zure smaak en is daarom wat minder gewild voor consumptie. Dat zou kunnen worden verholpen door het toevoegen van suiker, maar de huid van de vrucht is nogal hard en laat dat zonder vormverlies van de vrucht niet zomaar toe. Een oplossing voor dit probleem wordt geboden in de Internationale octrooi¬aanvraag WO 2004/044117 van John Schwartz uit Montana, Verenigde Staten. De essentie van die oplossing is het door¬prikken van de huid van bes, gevolgd door het langdurig laten intrekken van een suikeroplossing.

Amerikaanse veenbes en kleine veenbes
Bij de veenbessen gaat het om twee soorten: de grote of Amerikaanse veenbes, ook Vaccinium macro¬carpon genoemd en de (gewone) of kleine veenbes, ook Vaccinium oxycoccus genoemd.
Volgens uitvinder John Schwartz heeft de (Europese) veenbes de voorkeur, omdat uiteindelijk een superieure vrucht met meer vocht wordt verkregen dan bij de Amerikaanse. De bessen krijgen, liefst machinaal, een prik met een tapse pen in dikte oplopend tot 2-4 mm. Daarna worden ze ingevroren en vervolgens in het suikerbad geplaatst. Ter voorkoming van een osmotische schok en bijbehorend overmatig vocht¬verlies wordt het intrekken van de suiker uitgevoerd met een aantal gekoelde baden met oplopende suikerconcentratie. Desgewenst kunnen daarin verdere hulpstoffen aanwezig zijn, bijvoorbeeld pectine.

Tenslotte worden de bessen gedroogd. Daarbij wordt bij voorkeur eerst een laagje zonnebloemolie aangebracht om aan elkaar plakken van de gedroogde bessen tegen te gaan. Het afgewerkte suikerbad is ook waardevol. Eventueel wordt het, na aanvulling met suiker, hergebruikt. Uiteindelijk kan het dienen als toevoeging voor yoghurt, vruchtensaus en dergelijke.

Reageer op dit artikel